Powietrzne i morskie siły Stanów Zjednoczonych
zaatakowały obiekty terrorystyczne.
Lot nr 103 linii Pan Am rozbił się w mieście Lockerbie.
George Herbert Walker Bush
Nie możemy kontynuować tej agresji wobec Kuwejtu.
Zaatakowano USS Cole.
To był akt terroryzmu.
Akt wysoce tchórzowski.
Kolejna piosenka, którą zagramy, to stary i ceniony klasyk.
Dopóki coś go nie zatrzyma.
Upewniam się, że nie uderzą ponownie.
Ten samolot uderzył w World Trade Center.
Tysiące ludzi w biegu.
Musimy być i będziemy czujni.
Co ty odpierdalasz?
- Kurwa! - Już raz coś przegapiłam.
To się nie może powtórzyć.
To było dziesięć lat temu.
- Każdy coś wtedy przegapił. - Nie jestem „każdym”.
Poprzednio w Homeland...
Zdalnie sterowany pocisk zniszczył część osiedla
w górach północnego Iraku.
Zdjęcia 83 martwych dzieci rzekomo zabitych w tym ataku,
uważamy za sfabrykowane przez terrorystów w celach propagandowych.
I oni nazywają nas terrorystami.
Wiceprezydent, główny inspirator bezzałogowych ataków,
poprosi cię o kandydowanie.
Zbliż się najbardziej, jak to możliwe.
Delegat Richard Johnson. Mówi panu coś to nazwisko?
Oglądam wiadomości.
Co pan myśli o ubieganiu się o jego miejsce
w nadchodzących wyborach przyspieszonych?
Jestem zainteresowany.
Stanowisko polityczne? O czym ty mówisz?
Nie zrobię tego, jeśli jest choć cień ryzyka,
że media dowiedzą się o nas.
Al Zahrani prowadzi komórkę terrorystyczną
na terenie ambasady saudyjskiej.
Razem z Tomem Walkerem planują zamach na Amerykę.
Kim jesteście? CIA?
Jaki macie sposób na spotkanie z Walkerem?
Wkładam za szybę mojego salonu ręcznie malowane serce.
Proszę wrócić do domu i włożyć ten obrazek za okno.
Jestem przynętą?
To może być Walker. Ciężko stwierdzić.
Nie widzę twarzy. Potrzebuję potwierdzenia wizualnego.
Dochodzi do Ala Zahraniego.
Saul, co jest w tej jebanej walizce?!
Wynoście się stąd!
Prezydent jest zapracowanym człowiekiem. Jego helikopter ma wciąż latać.
Nie wtedy, kiedy otrzymujemy wiele informacji o planach zamachu.
- Wie o tym i wcale się nie przejął. - Powiedz mu, że powinien.
- Mówiłem. - I?
To przywódca wolnego świata.
Nie chce wyjść na mięczaka, o co pewnie Walkerowi chodzi.
Przekaż mu, że będzie wyglądał jeszcze gorzej, jeśli zestrzelą jego helikopter.
- Co mamy? - 16 agencji.
- Żartujesz? - Nie.
16 agencji ma uwagi co do naszej operacji
schwytania Walkera. A to tylko sam wywiad.
- Jak znaleźć przeciek? - Zacznij rozglądać się wokół siebie.
Niech to szlag.
- Proszę pana? - Tak?
Wiceprezydent chce pana widzieć.
- Jest tutaj? - Nie.
Protokół zabrania mu przemieszczania się,
póki istnieje groźba zamachu.
- Jest w bunkrze. - Gdzie Carrie?
W szpitalu. Za kilka godzin ją wypiszą.
- Powiedz jej, że jest tu potrzebna. - Tak jest.
SZPITALNY ODDZIAŁ RATUNKOWY, SZPITAL, PRZYCHODNIA
Zielony. Powiedziałam wyraźnie. Nie wiem, w czym problem.
Potrzebuję długopisu z zielonym tuszem.
Mamy tylko niebieski.
Zielony jest niezbędny. To musi być zielony.
Bez zielonego nic nie ma sensu. Przecież nie chcę gwiazdki z nieba.
Carrie?
Saul, Bogu dzięki! Mój długopis piszący na zielono wysechł.
Prosiłam kilka razy o nowy, ale nikt mnie tu nie słucha.
Proponują mi czarny, niebieski.
Czy zielony tusz jest aż tak trudno dostępny?
Królestwo za pierdolony długopis z zielonym tuszem!
- Pańska podopieczna? - Tak.
Powinna wrócić do sali. Zaraz przyjdzie lekarz.
Jestem skupiona na zieleni, ale jest tego więcej.
Rzecz w tym, że Abu Nazir ma metody,
schematy i priorytety.
Pojedynczy snajper? Nie.
Abu Nazir tak nie działa. Nie działał i nie będzie działał.
Nie rozdrabnia się! Od razu wysadza!
- Działa na wielką skalę. - Zwolnij.
Fakty są takie,
że mamy tydzień, może nawet mniej, na znalezienie celu.
Tu nie chodzi o zamach z opowiastek szpiegowskich.
- Przyznam, że to obecna teoria. - Jest zła, niekompletna.
Walker nie jest nikim ważnym! Pionek bez znaczenia.
Chodzi o jakiś większy spisek na miarę Nazira.
A czasu mamy coraz mniej.
Musimy go rozszyfrować, rozgryźć, rozbroić, rozwalić.
Połóż się. Zaraz przyjdzie lekarz.
Najważniejszą kwestią jest długopis z zielonym tuszem.
Ha! Dziękuję!
Dlaczego Gettysburg?
Przecież wiesz. Chce spędzić czas z rodziną.
Tylko dlaczego w Pensylwanii? Nie możemy zostać w domu?
Pomożesz mi wreszcie?
Mamo, mam plany na wieczór. Xander kupił bilety.
To pewnie on. Miał wpaść.
Tato, otworzę.
- Witam, sierżancie B! - Cześć.
- To prawda, że startuje pan do Kongresu? - Tak.
Masz 18 lat? Żadnych wykroczeń?
- Jeszcze nie. - Dobrze.
- Jak się masz? - Dobrze.
Dzień dobry, pani B.
Nie powiedziałaś Xanderowi,
że wyjeżdżamy na kilka dni?
- Kilka dni? - Jedna noc.
Xander, powiedz o biletach, które właśnie kupiłeś.
Jakich biletach?
Dana, jedziesz i koniec.
- Mogłabym zostać. - Nie możesz.
- Mogę z nią zostać. - Żartujesz, prawda?
Dana, rozmawialiśmy już o tym.
W poniedziałek zacznie się kampania,
a wtedy rzadko będziesz widywała ojca.
Chce spędzić z nami ten ostatni weekend.
- Nie ma o czym dyskutować. - Dobrze, poddaję się.
Pojadę.
Dzień dobry, jestem dr Jeremy.
- Gdzie jest doktor Steiner? - Nie ma go dzisiaj.
Pan jest lekarzem?
Czekam od pół godziny.
Przepraszam.
- To poważna sprawa. - Wiem, rozmawiałem z nią wcześniej.
To niech mi pan wyjaśni, o co chodzi.
Jeśli chodzi o odniesione rany, to nie ma komplikacji.
Już to słyszałem.
A co z jej zachowaniem?
Przepraszam. Muszę porozmawiać z Carrie.
Chciałbym przy tym być. Pozwoli na moją obecność.
- Saul, tutaj jesteś. - Jak się czujesz, Carrie?
- Już wychodzimy? - Wychodzimy?
Do pracy. Mam mnóstwo roboty.
Musimy wracać do Langley.
Muszą to zrozumieć, Saul.
Zielone poczynania Nazira, żółte, brnące w kierunku purpury,
to metodologia, znaczenie, ważność i potworność.
Dam ci więcej Ativanu, pomoże ci się uspokoić.
Nie chcę się uspokajać!
Powiedz mu! Saul, powiedz.
Carrie? Nie jesteś sobą.
- Co ty bredzisz? - Nie nadążam za tobą.
Mówisz szybko. Myśl goni myśl.
Twoje pomysły...
Nie rozumiem ich.
Powinniśmy zadzwonić do jakiegoś lekarza?
Do mojej siostry.
Kochanie, to naprawdę konieczne?
Wytłumacz to mamie. Ona mi to kupiła.
Serio? Uważaj, prowadzę!
To jest cena jaką płacicie za zabranie mnie do Gettysburga.
Proszę bardzo.
„Cztery sztygi i siedem lat temu nasi ojcowie wznieśli
na tym kontynencie nowy naród, poczęty z wolności
i oddany w przekonaniu, że wszyscy ludzie zostali stworzeni równymi”.
- Co to jest „sztyga”? - Dwadzieścia razy cztery.
Lincoln miał na myśli „87 lat temu”. To przemowa o rewolucji z 1776.
- Dlaczego nie powiedział wprost? - Zobaczysz na miejscu.
Daleko jeszcze?
Trzy sztygi mil.
Daj spokój.
- O kurde! - Dana! Serio?
Przepraszam. Zobaczyłam, że rany taty się zabliźniły.
Ledwie je widać.
Przyjedzie, prawda? Mówiła, że już jedzie?
Maggie jest odpowiedzialna. Zawsze można na nią liczyć.
Jest niedzielnym kierowcą?
Czerwono i niebiesko piszący razem, a nie osobno.
- Może gdzieś się zatrzymała. - Cholera.
Śpiące psy tu, śpiące psy tam.
Pudło psów.
Pomoże ci, prawda? Obiecała przywieźć leki.
Tylko co ich obudzi?
Szept, uderzenie, głęboki ból?
Co powiesz na szklankę wody?
- Ma epizod maniakalny? - Pani mi powie.
Cześć Carrie.
Witaj Maggie.
Wyglądasz profesjonalnie.
- To nic nowego? - Nie, to choroba dwubiegunowa.
Leki zapewniają stabilizację.
Ten stan musiała wywołać eksplozja.
Dlaczego mi o tym nie powiedziała?
Twierdziła, że nikt w pracy nie może się dowiedzieć.
Fakt.
- Co dalej? - Damy jej lit.
Klonazepam przywróci jej równowagę.
Carrie?
- Czy to konieczne? - Tak.
Proszę.
I to wszystko? Do rana wydobrzeje?
Na to trzeba czasu. Dni.
- Może tygodnia? - Tak długo?
Ktoś musi jej przypilnować wieczorem.
Cały czas?
Albo trzeba będzie ją umieścić w psychiatryku.
Wtedy pożegna się z tajnymi służbami.
Dlatego ją leczę.
Muszę wracać do pracy.
Mogę zostać do 19:00. Może pan wziąć nocną zmianę?
- A co miałbym wtedy robić? - Tylko tu być.
- Trzymać z dala od kłopotów. - Dobrze, 19:00.
Witam w moich cholernie skromnych progach.
Na czym stoimy?
Koordynujemy ochronę ze Służbami Specjalnymi.
Siedzę tu od ośmiu godzin.
- W tej chwili zagrożeniem? - Jest jeden pierdolony gość.
Świetnie wyszkolony snajper piechoty.
Widzisz, gdzie jestem?
Ukryty pod ziemią jak tchórz.
Właśnie wtedy, kiedy powinienem być widoczny.
Za tydzień chcę ogłosić swoją kandydaturę na prezydenta.
Będzie musiał pan to przełożyć.
Nie ma takiej opcji. Data jest już ustalona.
I na pewno nie zrobię tego stąd.
Głosuj na tchórza siedzącego w jaskini, bo służby nie potrafią znaleźć Walkera.
- Tak jest. - Naprawcie to.
- Powinien pan coś wiedzieć. - Co?
C-4 użyte w eksplozji prowadzą do przesyłki z Arabii Saudyjskiej.
Dostarczono ją w zeszłym roku do bazy Prince Sultan.
Jako część sporej umowy?
- Po co mi to mówisz? - To znaczy?
To, czego nie chcę słyszeć.
Mamy dwa trupy w meczecie, eksplozję w stolicy
i Walkera, który jest chuj wie gdzie.
Chcesz, by twoje zdjęcie zawisło kiedyś w Langley?
To skup się na znalezieniu Walkera.
Tak jest.
I zwolnij kogoś.
Obojętne kogo.
- To wszystko? - Tak?
Możemy już iść?
Pod warunkiem, że powiesz, do czego tu doszło.
- Bitwa pod Gettysburgiem. - A konkretniej?
Cztery sztygi i?
Nie wiedziałem, że będzie sprawdzian.
Jesteśmy w Pensylwanii?
To południe czy północ?
O rany, północ.
Zgadza się.
Generał Lee przeniósł wojnę na tereny północne. Południe wygrywało.
Siły Północy były zdziesiątkowane.
Okopali się tutaj. Wokół tego wzgórza.
Generał Meade, dowódca sił północy, wyznaczył linię
i poinstruował swoich żołnierzy, by bronili jej za wszelką cenę.
Za cenę życia, jeśli trzeba.
Co było dalej?
Modlili się. Obie strony.
To byli bardzo religijni ludzie.
Chodzi mi o walkę.
Wyobraź sobie?
Śmiertelne zmęczenie, brak dostępu od wody.
Najważniejsza część linii, która musi być utrzymana
znajduje się na górze. Widzisz tamto wzgórze?
To Wzgórek.
Jest was zaledwie trzystu. Dowodzi wami nauczyciel z Maine.
Nagle 2000 wrogich żołnierzy wychodzi zza drzew.
Krzycząc, ile sił w płucach, zdeterminowani, by wyciąć was w pień.
Udało im się?
Dwa razy próbowali. To trzecie podejście.
I wtedy ten nauczyciel z Maine, Joshua Lawrence Chamberlain?
poprosił swoich ludzi o dziwną rzecz.
Jaką?
Kazał im przerwać ogień.
Zero broni palnej, same bagnety.
Zamiast strzelania zeszli w dół na wroga.
To był tak niespodziewany, wręcz szalony,
pomysł, że udało im się utrzymać linię.
Tylko dlatego, że nauczyciel z Maine zrobił to, co było konieczne?
dla sprawy, w którą wierzył.
Saul?
- Gdzie byłeś? - Miałem odebrać Carrie.
- I gdzie ona jest? - Bierze kolejny dzień wolnego.
Świetnie.
David?
- Powiedziała coś interesującego. - Jasne.
Atak snajpera nie pasuje do Abu Nazira. To nie jego metody.
Może do tej pory nie miał po swojej stronie wojskowego snajpera.
Jej zdaniem szykuje się coś większego.
Marine One na celowniku. Nowe wieści o Marine Two.
Dwóch liderów wolnego świata to dla ciebie za mało?
To ma odciągnąć uwagę.
Chętnie to z nią przedyskutuję, kiedy wróci.
Jasne.
Byle szybko, zanim wiceprezydent zwolni nas wszystkich.
Przeżyła zamach, David. To może trochę potrwać.
W czym problem?
Zalecenia lekarza.
Tato.
Tak?
- Wszystko w porządku? - Tak.
Zamyśliłem się. Gdzie mama?
W sklepie z pamiątkami.
Nie sądziłam, że tyle wiesz.
- O Getysburgu? - O wszystkim.
Wiem, że jesteś Marine, więc nie powinno mnie to dziwić.
Zrozumiałam, dlaczego nas tu przywiozłeś.
Obiecasz mi coś?
Co takiego?
Mam przeczucie, że niedługo zrobi się gorąco.
To tylko kampania.
Mama będzie cię potrzebować.
Kiedy nie będzie mnie w pobliżu.
Obiecaj, że się nią zaopiekujesz.
Obiecaj.
Patrzcie.
Obiecuję.
- Chcesz? - Świetna.
Jedna dla ciebie.
Super. Nie dostałem kapelusza generała?
- Ja jestem tu szefem. - Jesteś.
Pokaż jak salutujesz.
Kapral jednogwiazdkowy.
- Jak to możliwe, że nie masz jedzenia? - Jem na mieście.
Czyli chińszczyznę i jogurt.
Słyszałaś o czterech grupach żywności?
Tak, ale nie wyrecytuję ci ich, bo mój umysł musi odpocząć.
- Wiem, że tego nie cierpisz. - Mam mnóstwo pracy.
- Zawsze tak mówisz. - Tym razem kroi się coś niebezpiecznego.
- Nie ma czasu na odpoczynek. - Rozumiem, co czujesz.
Ale teraz zaufaj mojej opinii.
Potrzebujesz odpoczynku i zdrowej diety.
Oraz cierpliwości.
Carrie, co robisz?
Carrie!
Co robisz?
Co ty wyprawiasz?!
- Zobacz. - Musisz ze mną zostać.
- Czy to nie jest cudowne? - Jedziemy do domu.
Gdzieś tam są zarodki zieleni, które potrzebują czasu.
Tak to wszystko działa.
Carrie?
Czekasz, przyczajasz się i...
rodzisz się na nowo.
Idziemy.
Na co macie ochotę?
Nie wiem.
Może wstąpimy tutaj?
Kochanie, zapomniałem szczoteczki do zębów.
- Pójdę kupić. - Dobrze.
Zamówcie mi burgera.
I czekoladowego shake'a.
Nie mam zbyt wiele czasu.
Przełóż rękę.
- Ładunek? - Jeszcze nie uzbrojony.
Słuchaj uważnie.
Musisz ścisnąć, żeby nie było widać kamizelki.
Tu masz przełącznik.
Pod tym zakryciem.
Czekaj do ostatniej chwili, nim go otworzysz.
Niektórzy się denerwują.
Nie trzymaj jednak ręki na przełączniku.
Czytałem, że wybuch idzie w górę.
Tutaj.
Słaby punkt.
Glowa oddziela się od ciała i pozostaje nienaruszona.
Reszta?
znika.
Gdzie byłeś?
Co to była za paczka?
Niespodzianka dla mamy.
Co?
To prezent. Zamówiliście coś dla mnie?
Tak, właśnie stygnie.
- Coś nie tak? - Dlaczego?
Masz dziwny głos.
Daj spokój.
Co wzięliście? Burgera?
I frytki ze słodkich ziemniaków.
Oblałam je ketchupem. Nie mogę zamoczyć ich w shake'u.
- Weź inną. - Chris?
- Zjedz ją. - Sam ją zjedz.
Ja już jadłem. No spróbuj.
- Tato, byliśmy tu, prawda? - Chris, ukradłeś moje frytki?
Przepraszam, ale byliśmy głodni.
Nie ma sprawy.
Byliśmy tutaj i tutaj. A to Wzgórek.
Przepraszam.
Pan jest tym żołnierzem z Iraku.
- Jednym z nich. - Jest pan bohaterem.
Stara się pan o urząd.
Nie jestem bohaterem.
Jak zwał, tak zwał, ale twardy z pana gość.
Wszystko, przez co pan przeszedł?
stawia rzeczy w innej perspektywie.
Zagłosowałbym na pana.
Dziękuję, miło było mi pana poznać.
Czekam na pański program. Na pewno będzie dobry.
- To mój syn, Jimmy. - Hej, Jimmy.
Prowadzimy razem firmę budowlaną.
Szczerze mówiąc...
Jest na górze. Wzięła leki.
Dobrze.
Pracowała.
Coś się dziś wydarzyło.
Co?
Prawie wpadła pod samochód.
Nic jej nie jest.
Ale dałam jej kolejny lek. Musi odpoczywać.
Dobrze.
Pójdę do niej.
Nie trzeba, pewnie śpi.
Ale chcę. Do jutra.
Saul?
Wybacz, że nie wpadłem rano się pożegnać.
Widziałeś papiery na dole?
Tak.
Jeszcze tyle pracy przede mną. Jestem strasznie śpiąca.
Odpoczywaj.
Maggie zwiększyła dawkę leku. Nie powinnam się na to godzić.
Robię się przez nie ospała.
Carrie,
przepraszam cię za to wszystko.
Czuję się trochę odpowiedzialny.
Bo kiedy wróciłaś z Bagdadu widziałem, że coś się dzieje.
Byłaś wrakiem.
A ja to zlekceważyłem.
Ale coś przeczuwałem.
Wmawiałem sobie, że tylko mi się wydaje.
Powinienem był jednak zapytać.
Zapytać, czy wszystko na pewno w porządku.
Nie ma czasu, Saul.
Mamy poziom fioletowy.
Prawo jazdy: Morgan Aileen Margaret
Informace poufne
Tak myślałem, że to ty.
- Potrzebuję więcej lodu. - Znowu?
Jest za darmo.
- Cieszysz się, że przyjechaliśmy? - Tak.
- Ten facet w restauracji był śmieszny. - No.
- Podobał ci się Gettysburg? - Tak, był spoko.
Chciałem, żebyś zrozumiał.
Że Wojna Secesyjna, wszelkie wojny,
wywracają wszystko do góry nogami.
Wszystko i wszystkich.
Mam nadzieję,
że będziesz pamiętał Joshuę Chamberlaina,
kiedy dorośniesz.
I że będziesz odważny i śmiały?
i gotów walczyć o to, w co wierzysz.
- Tato? - Co?
Możemy porozmawiać o tym kiedy indziej?
Lód się roztapia.
- Powiedz siostrze, żeby zaraz szła spać. - Dobrze.
Dobranoc.
Powiedziałem Chrisowi, żeby poszedł do łóżka.
Następnym razem wydam mu bezpośredni rozkaz.
Co?
- Skąd ten radosny uśmiech? - Po prostu cieszę się, że cię widzę.
Tak?
Myślę, że ta wycieczka to był świetny pomysł.
Jakby coś się zmieniło.
Jakbyśmy zostawili to za sobą i nic nie musi już być takie trudne.
Kiedy obserwowałam cię, w trakcie kolacji z tymi ludźmi,
i to jak bardzo cię potrzebują.
Chyba nawet nie są z mojego okręgu.
Wiem.
Ale zauważyłam to.
Dajesz nadzieją, że może być lepiej.
Żałuję, że sprzeciwiałam się twojej karierze politycznej,
bo teraz widzę, ile możesz zrobić dobrego.
Nie tylko dla innych, ale też dla nas.
Brody, jestem...
Co?
Szczęśliwa.
Jakbyś wreszcie w pełni wrócił do domu.
- Dzieci są za ścianą. - Cicho?
- Rozumiesz. - To oś czasowa.
Tak! To działania Abu Nazira.
- Nie spałeś całą noc? - Tak wyszło.
- Pasywny żółty. - Nic nie robił miesiącami.
- Żadnych nagrań ani spotkań. - Ale potem?
Znów stał się aktywny i to bardziej niż kiedykolwiek.
Ale po co ta hibernacja? Co się stało?
Jakiś uraz? Może choroba?
Albo strata. Tragedia.
Poziom żółty oznacza żałobę.
Następny, zielony, to zemsta.
- I jej planowanie. - A teraz mamy? purpurowy.
Jest gotów, aby wcielić swój plan w życie.
To tu.
Musimy się dowiedzieć, co tu się wydarzyło.
- Zbiorę ekipę. - Galvez? on znajdzie wszystko.
Dobry pomysł.
A ja?
Zadbaj o siebie.
- Słyszałam, co wczoraj powiedziałeś. - Naprawdę?
To zaczęło się na studiach.
Napisałam 45-stronicowy manifest,
ogłaszający, że na nowo stworzyłam muzykę.
Wykładowca, któremu go wręczyłam, odprowadził mnie do przychodni.
Nie byłam nawet w jego grupie.
To nie twoja wina, Saul.
Już taka byłam.
- Tato chciał tu być. - No pewnie.
Jak się ma moja córeczka?
- Co to takiego? - Jej praca.
To niesamowite. Powinno wisieć w Galerii Narodowej.
- Tato, to jest Saul. - Witaj. Frank Mathison.
- Podobno się nią opiekujesz. - Z radością.
- Przepraszam. Muszę lecieć. - Tak, cóż?
Powiesz Galvezowi?
Tak, a ty odpocznij.
- I jak? - Spałam.
- Zróbmy ci coś do jedzenia. - Świetny pomysł.
Przygotuję ci jedną z moich słynnych kanapek.
Dzieńdoberek!
I dobrze ci tak.
Miałaś pakować, a nie rozpakowywać.
- Co to? - Mówiłem ci, coś dla mamy.
- Serio kupiłeś jej coś w aptece? - Tak.
Serio.
Gotowi?
Tak. Cicho. Gotowi!
Dzięki.
- Powinnaś mi z tym pomóc. - Dlaczego?
- To ćwiczy umysł, ale go nie obciąża. - Muszę iść do pracy.
- Nie ma mowy. - Nic mi nie jest!
Mam poważną sprawę, którą potrafię się zająć.
- Którą muszę się zająć. - Tam jest fajnie, co?
- Jakbyś była królową świata. - Tak! Właśnie!
Tylko że nią nie jesteś, Carrie.
- Dobra, tylko zadzwonię. - Do kogo?
Znam pewnego faceta. To były jeniec wojenny.
Będzie umiał wypełnić tę dziurę, tę lukę,
- bo był tam dokładnie wtedy. - Niech Saul do niego zadzwoni.
Nie, to muszę być ja.
- Powiedział tylko mnie. - Twoja siostra zakazała używać telefonu.
- Tato, muszę to zrobić! - Posłuchaj!
To raptem jeden dzień.
Jestem taki sam jak ty.
Mam przeczucia, rzeczy, które muszę zrobić.
Ale są dobre przeczucia i złe.
I...?
Czasem czuję, że muszę opróżnić lodówkę, a następnie ją podpalić.
- Po prostu mam takie przeczucie. - To kiepskie przeczucie.
Tak i jeśli chwilę nad tym pomyślę, zaczynam to rozumieć.
- Nie, to nie to. Jestem pewna. - Nie, Carrie, przestań!
Daj spokój! Zrobiłem rogi, pomożesz mi z bokami.
Carrie!
Cholera!
Rany, ciekawe, kto wykablował nasz czas przybycia?
A może czekał tu na mnie przez cały weekend?
Co ty na to?
- Dobrze być w domu. - Co? Tak.
To prawda.
Już się zaczyna.
Chris, pomóż mamie z bagażami.
- Halo. - Mówi Carrie.
- Wiem. - Dobrze?
Dzwonię do ciebie
nie z powodu siebie, ani z powodu ciebie.
Nie mam zamiaru?
Chodzi o Abu Nazira.
- Co? - Zaraz ci wszystko wyjaśnię.
To znaczy? dostaliśmy sygnał, że coś się święci.
Coś się nieuchronnie wydarzy,
ma to związek z konkretnym okresem życia Abu Nazira.
Chodzi o pasywny żółty, mówiąc ściślej.
Nie rozumiem.
Byłeś z nim wtedy.
Byłeś tam. Możesz określić bodziec, wypadek, ranę.
Coś co mu się przytrafiło, jakaś tragedia.
- Carrie, dobrze się czujesz? - Kochałeś go. Sam mi to powiedziałeś,
więc musisz wiedzieć.
Słuchaj, nie byłoby lepiej, gdybyśmy się spotkali?
Tak! Dobrze, świetnie.
- Jesteś w Langley? - Nie, w domu.
- Zostań tam. - Dobrze.
- Co to? - Wzgórek.
To tam pewien nauczyciel z Maine,
Joshua Chamberlain, ocalił Unię.
- Nie widzę w tym nic dziwnego. - Nie to jest dziwne.
Dobra, znalazłam.
- To tylko twój ojciec. - Wiem.
Więc co w nim takiego dziwnego?
Był jakiś nieswój przez cały weekend.
A przynajmniej tak mi się wydawało.
Mówił, że wszystko w porządku, ale spójrz na to.
Po prostu stał bez ruchu.
Masz rację. To naprawdę dziwaczne.
- Kto to? - Znajomy.
- David? - Zadzwonił do mnie sierżant Brody.
- Co? - Wszystko mi powiedział.
- Nie wiem, co masz na myśli. - Chyba wiesz.
- Wejdźmy do środka. - Co?
No chodź.
- Proszę pani, proszę pana? - Przepraszam.
Przyznał się, że mieliście romans.
Ale nielegalna obserwacja, Carrie?
- Uporczywe nękanie? - Nie! To nie tak.
W tej chwili twoje biuro w Langley jest opróżniane.
- Ci panowie zrobią to samo tutaj. - Co? Nie, nie!
Carrie, Carrie?
Czy to zastrzeżone akta?
Zostaw to!
David, ten schemat jest bardzo ważny!
Wręcz kluczowy dla sprawy!
- Co jej jest? - Nie. Nie mów mu.
David!
Jestem bliska rozwiązania tego syfu!
- Zdejmijcie to. - Nie, nie! Proszę!
Carrie, przestań.
Carrie, chodź ze mną. Usiądźmy.
- Od jak dawna jest taka? - Nie masz pojęcia, co robisz!
Nie wiesz, co robisz! Nie!
David, to nie?!
Przetłumaczone przez LingPerfect